Mevrouw M. zit vandaag niet goed in haar vel. Het is een magere vrouw, met een gefronste gezichtsuitdrukking. Ze geeft steeds aan dat ze naar huis wil, staat voortdurend op en loopt dan naar een volgende zit plek. Maar nergens vindt ze rust. Ze roept regelmatig op dringende toon: “Zuster!”. Volledig overprikkeld is ze op zoek naar een plek, een uitweg.

De krant die haar man haar uitnodigend voorhoudt, slaat ze met een boos gebaar weg. Wanneer ik haar naar een andere stoel begeleid (mevrouw loopt nogal moeilijk) en een liedje neurie, kijkt ze me smalend aan en neuriet snauwend een paar tonen mee.

Zodra ik achter de piano zit, staat ze weer op. Ze duwt de zware leunstoel voor zich uit, steeds een paar meter, naar links, naar rechts, iets vooruit, iets naar achteren. Uiteindelijk lijkt ze tevreden, loopt om de stoel heen en belandt met een zwaai van haar benen op de enorme zetel. Daar zit ze, middenin de huiskamer, vlakbij haar man en met het volle zicht op de piano.

Na deze autonome keuze en handeling blijft mevrouw twintig minuten zitten, in rust en stilte luisterend naar het pianospel. Ze heeft haar plek gezocht en gevonden en is nu tot zichzelf gekomen. Niet te ver weg, niet te dichtbij, precies zoals ze het zelf wil, hier en nergens anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s