Vandaag leerde ik als miMakker Katharina een belangrijke les in fysieke afstand. Katharina komt het liefst zo dicht mogelijk bij mensen. Maar fysieke afstand zegt niets over het gevoel van verbinding en nabijheid dat je samen kunt ervaren. Verder weg is soms dichterbij en dichterbij is soms onoverbrugbaar.

Katharina is klaar met haar miMakkus-middag. Ze loopt over de gang naar de omkleedruimte. Met haar nieuwsgierige rode neus kijkt ze toch even om het hoekje van een open deur. Er ligt een mevrouw in bed. In de kamer klinkt geen geluid. Aan het voeteneind staat een tafel met drie brandende kaarsen en een paar foto’s. Mevrouw ligt op haar rug en kijkt naar het plafond. Haar schouders schokken af en toe, alsof ze het koud heeft.

Katharina kent haar van muziekmiddagen. Mevrouw geniet dan erg van oudhollandse liedjes. Haar favoriet is ‘In het groene dal, in het stille dal’. Zacht loopt Katharina naar binnen, haar ogen gericht op het gezicht van mevrouw. Mevrouws blik glijdt van het plafond naar beneden. Ze heeft gemerkt dat er iemand binnenkomt.

Bij het voeteneind van het bed blijft Katharina staan. Mevrouw ziet Katharina staan en langzaam komt er een glimlach om haar mond. Moet ze lachen om Katharina’s grappige verschijning? Of van herkenning? Katharina weet het niet. Ze weet wél wat mevrouw mooi vindt om te horen en zacht maar met grote intensiteit begint ze te zingen: “In het groene dal, in het stille dal, waar kleine bloempjes bloeien”. Mevrouw blijft haar aankijken en luistert. Na afloop van het eerste couplet articuleert mevrouw bijna onhoorbaar maar heel duidelijk: “Mooi!”.

Een verzorgende komt binnen om mevrouw pap te geven, maar bij de aanblik van het contact tussen mevrouw en Katharina verlaat ze op haar tenen de kamer. Katharina loopt van het voeten- naar het hoofdeind van het bed om dichter bij mevrouw te kunnen zijn. Ze leunt iets voorover om mevrouw aan te kunnen kijken. Maar mevrouw lijkt haar niet waar te nemen en geeft geen enkele blijk van herkenning of blijdschap. Katharina loopt een paar stappen terug en zodra ze bij het voeteneind komt, begint mevrouw weer te glimlachen.

Katharina zet het tweede couplet in en loopt naar het hoofdeind toe. Weer ontbreekt ieder contact. Het derde couplet zingt Katharina weer bij het voeteneind en meteen reageert mevrouw met een aantal knikken van haar hoofd. Alsof ze de tekst kracht bij wil zetten: “Omhoog, omlaag, op berg en dal, ben ik in de hand des Heren”.

Mevrouw sluit haar ogen, net als een baby die genoeg prikkels heeft gehad en nog geen andere manier heeft om dat kenbaar te maken. Katharina begrijpt het signaal en loopt neuriënd naar de deur. Nog even een laatste blik achterom: mevrouw ligt stil met haar ogen dicht. De kaarsen flakkeren.

Voor ik de afdeling verlaat, bedank ik de verzorgende voor de uitgestelde eet-actie. Ze vertelt in een paar woorden dat mevrouws dochter deze week is overleden. Vandaag is de begrafenis. Mevrouw weet nergens van. Er is haar in ieder geval niets verteld.

Maar mevrouws voelsprieten werken prima en overbruggen juist vandaag grote afstanden. Na de les over afstand en nabijheid die mevrouw me vandaag heeft geleerd, weet ik zeker dat ze weet, ook zonder woorden. En dat ze haar dochter krachtig met een zachte glimlach bijstaat: “Omhoog, omlaag, op berg en dal, ben ik in de hand des Heren”.

Een gedachte over “Een les in nabijheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s