Er zit een mevrouw in de huiskamer. Ze is de 90 gepasseerd. Onbeweeglijk ligt ze achterover in haar rolstoel. Mevrouw heeft haar ogen gesloten. Alles wat er om haar heen gebeurt, lijkt langs haar heen te gaan: medebewoners die praten, koffie die wordt ingeschonken en rondgedeeld, bezoekers die binnenkomen en weer verdwijnen.

Katharina heeft haar van een afstandje gezien. Rollend op haar kruk komt ze onhoorbaar dichterbij. Naast mevrouw blijft ze zitten, hun neuzen dezelfde kant op, een bleke en een rode. Zonder haar ogen te openen schudt mevrouw twee keer met haar hoofd. Katharina aarzelt. Bedoelt mevrouw: “Nee, ik wil niet dat je naast me zit”?

Katharina begint met mevrouw mee te ademen. Het tempo ligt hoog en af en toe neemt Katharina een pauze. Ze voelt geen contact met mevrouw, helemaal niets. Ze zitten naast elkaar, in rust en zonder enige uitwisseling van iets. Er zijn in Katharina geen woorden, gedachten of emoties. Het is absoluut leeg. Katharina sluit haar ogen en laat alle geluiden en indrukken die van buitenaf komen voor wat het is. Zo zitten ze naast elkaar, mevrouw in haar stoel, Katharina op haar kruk. In alle rust, ieder op hun eigen manier, in hun eigen wereld.

Na tien minuten opent Katharina haar ogen. Precies op het moment dat ze haar kruk wil wegrollen, opent mevrouw haar ogen. Ze kijkt voor zich uit, maar ziet Katharina niet. Haar ogen zoeken, eerst naar links, dan naar rechts.  Nu ziet ze Katharina die in langzaam tempo wegrolt en langzaam uit haar gezichtsveld verdwijnt.

’s Avonds omschrijf ik de ontmoeting aan een vriendin. Het is niet eerder gebeurd dat Katharina zonder enige vorm van contact naast iemand zat. Het voelde nieuw. Mijn vriendin geeft een bijzondere reactie: ”Misschien bedoelde mevrouw met haar eerste nee-schudden dat ze gewoon niets wilde: geen koffie, geen thee, geen gebakje, geen medicijnen, geen aanraking, geen begroeting, geen praatje, geen…, niets, gewoon even niets. En dat ze op het laatst wilde weten wie er naast haar zat, iemand die niets kwam brengen, niets kwam halen, iemand die niets van haar hoefde”.

Zo was het precies: Katharina hoefde niets van mevrouw, mevrouw hoefde niets van Katharina, geen uitwisseling, geen contact, ieder voor zich en toch naast elkaar. Gewoon even samen in het niets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s