Zo lang ik Ted ken, draagt hij zijn zondagse pak. Zelfs hartje zomer als de mussen van het dak vallen. Het is een man van weinig woorden. Meer iemand van stille waters en diepe gronden. Hij heeft een stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht. Daardoor is het moeilijk om te peilen wat er in hem omgaat. Maar als ik hem kom halen voor het muzikale uur, breekt er steevast een glimlach door op zijn gelaat. Verder lijkt het of alles langs hem heen gaat. Communiceren verloopt via echolalie. Wat er tegen hem gezegd wordt, herhaalt hij met monotone stem. Uit zichzelf maakt hij zelden of nooit een opmerking.

Ted loopt aan mijn arm mee naar de muziekruimte. We gaan hiervoor een klein stukje over het erf van de zorgboerderij. De wandeling is slechts een paar stappen, maar biedt precies de mogelijkheid om iets uit te wisselen: een opmerking over de zon, de wind, de bloemen, dat wat er te zien, te horen, te ruiken en te voelen is. Nou ja, uitwisselen…

“Wat ruikt de regen lekker”. “Wat ruikt de regen lekker”. Aldus pratend in echolalie-vorm overbruggen we de afstand naar het andere gebouw. Iedere week weer is het een terugkerend ritueel. Kort maar kostbaar.

Tijdens het muziek-uur zingt Ted met de meeste liedjes mee, uit het hoofd of van blad af. Als ik hem aankijk, komt er een twinkeling in zijn ogen. Alleen vandaag is er nauwelijks oogcontact, laat staan een twinkeling. Hij ziet er gehavend uit. Afgelopen week is hij gevallen. Een paar flinke verwondingen aan zijn gezicht zijn het gevolg. Ted maakt een aangeslagen indruk. Hij zingt mee, maar laat de tekstblaadjes deze keer op tafel liggen. Alles lijkt nog meer langs hem heen te gaan. Nog stiller zijn de waters, nog dieper de gronden.

Na afloop bied ik hem zoals gewoonlijk mijn arm aan. Deze keer accepteert hij die zonder de glimlach die ik daarbij van hem gewend ben. Hij blijft met een vlakke uitdrukking op zijn gezicht voor zich uit kijken. Hij lijkt ingekapseld in zijn eigen wereld, onbereikbaar. Dan hoor ik hem na een paar passen opeens zeggen: “Je zingt mooi!”.

lk kijk hem verrast aan. Zo’n opmerking, op eigen initiatief, maakt hij hoogst zelden. Totaal onverwacht laat hij een glimp zien van alles wat er in hem omgaat. lk krijg er tranen van in mijn ogen. Niet om WAT hij zegt, maar OMDAT hij het zegt, uit zichzelf. Een verrassende expressie uit de bijna verstilde waters en de oneindig diepe gronden. Hij is onder de indruk van mij, en ik ben onder de indruk van hem. We lopen verder, arm in arm. In verbinding zonder woorden. Er is opeens zoveel meer overbrugd dan alleen de meters over het erf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s