Buiten is het 16 graden. Het is een week voor Kerstmis. Binnen in de huiskamer is het nog veel warmer. De kerstboom straalt in de hoek.

Zes vrouwen zitten in een kring. De televisie staat aan. Verder is het stil. Iedereen heeft zich teruggetrokken in zijn eigen wereldje.

De vrouw in de bank kleurt, breit, knutselt. Het ene na het andere kunstwerk komt uit haar handen.

Haar buurvrouw is in kerstrood gekleed. Ze bekijkt iedereen met de armen over elkaar.

De vrouw naast haar kijkt met toegeknepen ogen naar het televisiebeeld. Soms dwaalt haar blik naar een tafereel hoog in de kast. Daar speelt zich iets af wat alleen voor haar zichtbaar is.

Een donkerharige mevrouw probeert het programma op het beeldscherm te volgen. Tegelijkertijd beschouwt ze wat er in de huiskamer gebeurt. Haar ogen zien alles.

Een andere vrouw staat op en loopt naar de tafel. Ze pakt drie kleurpotloden uit een etui en neemt ze mee op haar wandeltocht. Een route zonder richting of einde.

Eén gestalte met zilverwit haar zit roerloos voorovergebogen, de ogen naar de grond gericht.

Er is geen onderling contact. Het is ieder voor zich.

Dan klinkt er zacht ‘Stille nacht, heilige nacht’. En opeens is het Kerstmis. Iedereen gaat als bij toverslag ‘aan’, in volle aandacht voor het ingetogen kerstlied. De helft van de vrouwen zingt onmiddellijk mee. De andere helft kijkt op en luistert.

‘Er is een kindeke’ wordt ingezet. Nu klinkt er een waar engelenkoor. Iedereen sluit aan. De uitwerking van het gezamenlijk zingen is groots. Een kettingreactie van verbinding komt op gang.

De knutselmevrouw geeft een welgemeend compliment aan de vrouw in het rood over haar zangkunst. Twee vrouwen die elkaar door de dag heen moeilijk verdragen, vinden elkaar nu in een wederzijdse, waarderende glimlach.

De wandelmevrouw keert terug in de kring, met haar potloden. Haar andere hand zoekt. De donkerharige mevrouw ziet en reikt. Hand in hand zingen ze verder.

De vrouw met toegeknepen ogen neuriet, gebaart dan en zegt iets tegen de knutselmevrouw en de vrouw in het rood. Ze begrijpen en verstaan elkaar. Gelach uit drie monden.

De voorovergebogen mevrouw schuifelt naar de piano op zoek naar nabijheid. Heel zacht en warm klinkt haar stem tijdens alle liederen. Alle woorden stromen als vanzelf uit haar mond.

Iedereen heeft een plek gevonden in deze bijzondere herberg. Een levend kerstverhaal voltrok zich in de huiskamer. De zes wijzen kwamen van heinde en soms heel verre. Ieder van hen bracht iets mee, giften uit eigen hart van onschatbare waarde. Allen gaven, ontvingen en deelden in elkaars licht.

Een bijzondere wending op de kortste dag van het jaar. Winterwende. Solstice in het Engels, het moment dat de zon even stilstaat, zich dan schijnbaar omkeert en vervolgens aan haar reis naar het licht begint. Net als de wende in de huiskamerherberg.

Een klein kerstvlammetje werd ontbrand, zichtbaar en voelbaar in iedereen. Nu mag het van binnenuit gaan groeien en stralen.

Een mooie winterwende wens ik iedereen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s