Het is eind januari. Grijze dagen lichten op. Voorjaarswarmte sijpelt naar binnen. Sneeuwklokjes wagen het erop.

En dan krijg ik nog een verlaat Kerstcadeau, uit onverwachte hoek. Van Leonie. Recht uit het hart.

Ik ontmoet haar elke week op de zorgboerderij. Ze gaat vrijwel nooit mee naar de muziek. Het liefst zit ze in de tweede huiskamer. Daar vindt ze rust aan een tafel achter glas, met uitzicht op de ruimte waar de andere gasten zich bevinden. Zo kan ze alles zien zonder overprikkeld te raken. Vóór haar op tafel ligt een legpuzzel. Eerder legde ze nog wel eens een stukje. Nu staart ze ernaar zonder nog iets op te pakken.

In het voorbijgaan hebben we steeds even contact, tussen neus en lippen door momentjes: een glimlach, onze handen die elkaar even vinden, heel soms een omhelzing.

Vandaag vraag ik aan haar hoe het is.

“Het is niet veel meer, maar ja…”, zegt ze en kijkt me met leed in de ogen aan. Alles in haar is voorover gebogen. Ik voel haar zwaarte, haar verlies, haar pijn, haar onmacht. Het is zo veel. En tegelijkertijd niet veel meer. Precies zoals ze zegt.

Ik ga naast haar staan en sla mijn arm om haar heen.

 “Breng eens een…”, zing ik net zoals daarstraks met de andere gasten.

 “… zonnetje…”,valt haar stem in.Samen zingen we verder:

“… onder de mensen

een blij gezicht te zien doet je toch goed

vervul zo nu en dan hun liefste wensen

een beetje levensvreugd,

schenkt nieuwe moed”.

Ze leunt even tegen me aan, schouder aan schouder, onze hoofden tegen elkaar.

“Leonie, het eten is klaar, kom je?”.

Met voorzichtige passen loopt ze naar de grote huiskamer. Daar wordt ze verwelkomd door de verzorging en de andere gasten. Ze vindt haar plek aan de lange tafel. Even later kom ik afscheid nemen van iedereen.

“Tot volgende week!” klinkt het overal.

Op weg naar de uitgang hoor ik opeens: ”Dag!”.

Ik kijk om. Recht in de ogen van Leonie. Ze zit kaarsrecht, glimlacht en zwaait naar me vanachter de lange tafel. Het is alsof ze nóg iets wil zeggen, maar het blijft stil. Ik wacht nog even, zwaai terug en loop verder naar de deur.

Dan volgt met grote intensiteit haar afscheidsgroet:

“Dag … fijne Kerstdagen!”.

Het is alsof ze me een zegen meegeeft. Recht uit het hart. Ik snap precies wat ze bedoelt en kan alleen maar dankbaar ontvangen en knikken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s