Mijn broer stelde ons thuis altijd voor prikkelende dilemma’s. M’n hele jeugd lang hoorde ik vragen als: “Wat heb je nou liever: dat je doof zou zijn of blind?”.

Uhm…

Ja, jee…

Als je doof bent, kun je geen muziek meer horen of de stemmen van je geliefden. Maar je kunt nog wel genieten van de pracht van voorjaarsbloesem of de glimlach van een medemens. En als je blind bent, mis je het zien van herfstkleuren of de indringende boodschap van een schilderij. Maar je kunt nog wel luisteren naar het gezang van de vogels.

Het waren vragen die je wakker schudden. Aan alles zitten voor- en nadelen. Je levert in, maar wint ook weer. Door het verlies van één zintuig, verscherpt de waarneming van de andere zintuigen zich. Hier krijg je te maken met veerkracht en de plasticiteit van het brein waar geniale voorbeelden van te vinden zijn. En is het ene zintuig belangrijker dan het andere? Hoe is dat in het algemeen? Hoe is dat specifiek voor jou?

Nu in tijden van Corona zou mijn broer mogelijk de volgende vraag stellen: “Wat heb je nou liever, dat je elkaar blijft zien en knuffelen met kans op een mogelijke Corona-besmetting of dat je Corona-loos in totale isolatie op je kamer blijft?”.

Uhm…

De vele dilemma’s gieren alweer door mijn hoofd.

Ik realiseer me dat het er vanaf hangt vanuit welk perspectief je kijkt. Voor mezelf heb ik al lang geleden een keuze gemaakt op gezondheidsgebied. Maar in deze situatie heb ik ook te maken met de gezondheid van anderen die eventueel door mijn af- of aanwezigheid beïnvloed wordt. Ik werk met mensen die in zorgboerderijen komen en in zorginstellingen wonen. Waar geven deze mensen prioriteit aan? Als ik ze de vraag zou stellen: ”Wat hebt u liever, dat u blijft leven maar een tijd lang geen hand op de schouder voelt, geen arm om u heen, geen hand-in-hand-contact, geen aanraking en geen bezoek? Een paar weken een geïsoleerd bestaan met een grotere kans om geen Corona op te lopen? Of elkaar blijven zien en ‘knuffelen’ met de kans op een Corona-besmetting?”.

Een eenduidig antwoord is er niet. Wel een greep uit het dagelijks leven. Van de mensen zelf. In onprotocollaire, maar hartverwarmende situaties.

Een mevrouw die sinds een aantal weken in het zorgcentrum woont, bekijkt me eens goed. Het is een actieve vrouw die graag allerlei hand- en spandiensten verricht. Ze ziet me graag komen, maar door haar dementie hernieuwt de kennismaking zich keer op keer. Ook vandaag begroet ze me met de mededeling dat ze mij hier nog niet eerder heeft gezien. Voor ik het weet, grijpt ze mijn hand en stelt ze zich voor. Een begroeting van hart tot hart. O nee… het handenschud-verbod overtreden!

Wanneer ik achter een mevrouw langsloop, draait ze zich half om, pakt m’n hoofd, trekt het tegen de hare aan, zegt: ”Bedankt voor de prachtige muziek… schat!” en bezegelt het met een klinkende kus op m’n voorhoofd. Een dankwoord van hart tot hart. Oei… een overtreding van het handenschud-verbod in het kwadraat!

Ik stap de gang in en op hetzelfde moment haakt een mevrouw bij me in. Stijf gearmd lopen we naar de huiskamer. Mevrouw kijkt naar onze armen, blikt me van dichtbij aan en zegt: “Tsja, door het corona-virus mogen we geen handen meer schudden he”. Een welkom van hart tot hart. Hier kan de handdruk-scène van premier Rutte niet tegenop.

De meneer die me altijd naar de deur begeleidt en tot de hoek uitzwaait (“Kan ik je helpen? Waait het niet te hard? Staat je auto ver weg?”), pakt me stevig vast en geeft me ter afscheid twee dikke klapzoenen op de wangen. Wanneer ik hem uitleg over de onthoudingsmaatregelen, kijkt hij me bevreemd aan. “Doe niet zo gek”, zegt hij hoofdschuddend en geeft me als toetje nog een stevige knuffel. Een afscheid van hart tot hart. Ik geef het op.

Misschien kan ik beter thuis blijven komende weken. Of niet? Weegt de kans op een Corona-besmetting van mensen op tegen momenten van geluksgevoel?

Sterker nog: knuffelen, zoenen, lichamelijk contact en een gevoel van liefde stimuleren de aanmaak van endorfine. Endorfine geeft niet alleen een geluksgevoel. Het reduceert angst, vermindert pijngevoel, bevordert zelfherstel én werkt weerstandverhogend. Je immuunsysteem krijgt een acute boost. En hoe cruciaal is dat in tijden van verkoudheden, griepvarianten, longontstekingen en Corona?

Is Corona ook niet een krans van licht rond de zon tijdens een volledige zonsverduistering? Een lichtpuntje in donkere tijden. Corona als onmisbare endorfine in virale tijden. Corona biedt ons een kans op omdenken. Twee kanten van één medaille. Welke kant belicht je?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s