undefined

Ze mag weer komen, Katharina Kannitz! Niet in het verzorgingstehuis zelf, maar wel buiten in de tuin. Lang leve het mooie weer.

Deuren en ramen van de benedenverdieping blijven hermetisch gesloten zolang Katharina in de tuin rondbanjert. Dit gesloten scenario vormt voor haar echter geen enkele belemmering om in verbinding met bewoners te komen. Het omgekeerde is juist het geval. Een raam is geen barrière die tegenhoudt, eerder een medium waardoor contact ontstaat!

Katharina zeult haar keukentrap, een volle plantenspuit en vertrouwde koffer door de poort die een activiteitenbegeleidster behulpzaam openhoudt. Over een smal randje van steentjes manoeuvreert ze al haar attributen naar het raam. Uiterst voorzichtig om geen plantje te beschadigen sjouwt ze eerst de keukentrap, dan de plantenspuit en als laatste haar koffer.

Ze blaast even uit en blikt dan nieuwsgierig naar binnen. Een nieuwe bewoonster heeft haar al lang in het oog en begint enthousiast te lachen en te zwaaien. Een meneer wil gedienstig de deur voor haar opendoen, maar hoe ze ook proberen – meneer van de ene kant, Katharina van de andere kant – de deur blijft potdicht. Meneer loopt naar het dichtstbijzijnde raam en tot ieders verbazing zwaait het venster wagenwijd open. Meneer legt zijn stok op de rand en binnen een paar seconden maakt hij aanstalten uit het raam te klimmen. Katharina zet alvast bereidwillig de keukentrap klaar. Je kan maar beter voorbereid zijn. En als miMakker zeg je overal “ja” tegen. Maar een zorgmedewerker steekt een stokje voor de klimactie. Het raam moet echt dicht.

Katharina spuit wat water op het raam en begint met een kwast het geheel wat op te poetsen. De nieuwe bewoonster en haar buurvrouw geven hun lachende goedkeuring. Een groot hart van water maakt ze. De nieuwe bewoonster ziet het en stoot haar buurvrouw aan. “Mooi!”, zeggen ze.

Katharina loopt naar een ander raam. Ze ziet een bekende mevrouw. De televisie staat aan. Mevrouw kijkt niet. Ze poetst haar broek schoon. Opeens krijgt ze Katharina in het vizier en begint te lachen. Een oplettende zorgmedewerker rijdt de rolstoel tot vlakbij het raam. “Heel mooi!”, zegt mevrouw en kijkt goedkeurend naar Katharina’s outfit. Katharina zwiert rond en laat zich van alle kanten bewonderen. Dan pakt ze een gekleurde doek uit haar koffer. Prachtig vindt mevrouw hem. De ene kant is met blauwe motieven. Hoe vindt ze de andere kant, met roze? Ja, ook mooi! En dat satijnen randje? Nou, ook schitterend. Katharina klimt op het trapje en houdt de doek voor het raam. Eerst de ene kant, dan de andere kant. Gedrapeerd als een gordijn. En dan, door de onderkant dicht te knopen, wordt het opeens de omlijsting van een schilderij. Ze pakt een bloem uit haar koffer en legt hem er voorzichtig in. Mevrouw bewondert het nog net voor het hele kunstwerk naar beneden valt.

In de verte ziet mevrouw wat op het gras staan. Het zijn een nep-schaap en bijbehorend lammetje. Katharina tilt puffend het jonge beestje tot vlakbij het raam. “Wat lief”, hoort ze mevrouw zeggen. Het diertje wordt door Katharina geaaid en krijgt ook nog wat te drinken uit de plantenspuit. Helemaal subtiel gaat het niet. Maar mevrouw knikt ter goedkeuring. Dan mag het lammetje weer terug naar zijn moeder.

Een meneer verschijnt bij het raam. Katharina kent hem goed. Meneer is volledig in zichzelf gekeerd en ziet haar niet. Hij is gebiologeerd door een meeuw waarvan het onderstel los is geraakt. Met een draaiende beweging probeert hij de poot weer vast te krijgen. Het is een eindeloos proces. Een zorgmedewerker maakt hem attent op Katharina. Meneer loopt dichter naar het raam. Hij laat een kaartje zien wat uit een bloemstukje komt. “Fijne Paasdagen” leest Katharina. Meneer leest de achterkant voor: Bloemen en planten. Bloemen en planten. De repeterende tekst blijft klinken. Katharina luistert geïnteresseerd, rekt haar hals en draait haar schouder tegen het raam om mee te kijken. Meneer draait zijn schouder ook tegen het raam. Nu lezen ze samen: bloemen en planten. De lijnenfiguren op het kaartje tekent meneer met zijn vinger na. Katharina ook, op het raam. Samen tekenen ze de golven en rechte stukken.

Meneer haalt een papieren zakdoek tevoorschijn uit zijn zak. Hij probeert hem aan Katharina te geven. Katharina maakt met haar hand tegen het raam een plat plateau waar hij de zakdoek op kan leggen. Meneer duwt, Katharina ook. Nog een hand erbij. Ze proberen uit alle macht. Katharina pakt smalle gekleurde post-its uit haar koffer. Ze maakt een ‘draagvlak’, allemaal reepjes naast elkaar. Hier nog één? Meneer knikt. En dan één aan de onderkant, probeert ze? Meneer knikt weer. Nog één naar rechts? Meneer aarzelt. Meer naar het midden? Meneer knikt. Zo is het goed. Katharina knikt terug en zwaait ter afscheid. Meneer ook.

De tuinpoort zwaait open en weer dicht. Dag Katharina, tot volgende week!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s