De tragedie is niet DAT we sterven, maar HOE we sterven.

Geboren worden is een kunst. Leven is een kunst. Sterven is een kunst.

Hóe bijzonder is het, als iemand de balans heeft opgemaakt van zijn leven en innerlijk vrede heeft gevonden. In rust en overgave gaat. Sjalom שָׁלוֹם.

Een zegen voor degene die gaat en een erfenis van onschatbare waarde voor degenen die achterblijven. Zoals bij mijn engel-vriendin. Deze keer is ze echt gegaan. En hoe! Wat een lessen heeft ze me geleerd in afscheid nemen! Met een serieuze ‘oefen-wee’ een half jaar geleden. In tranen was ik terwijl zij op het randje balanceerde. O zo dankbaar toen ze als een onverwacht cadeau weer in de serre zat. Levend en wel. Omdat de engelen haar nog niet wilden hebben. Genoten van elkaars nabij zijn. In stilte, in muziek. Iedere week opnieuw.

Tot het telefoontje kwam. Dat je nu toch hard achteruit ging. En of ik nog voor je wilde zingen. Ave Maria. Van Schubert. Graag!

Groots was het. En tegelijkertijd heel gewoon. Jij op je sterfbed, ik ernaast. Alsof we dagelijks niets anders deden. Zó kun je dus ook sterven, indrukwekkend ‘gewoon’, in rust en vrede, vol overgave.

“Hoe ís het met u?”, begroet je me welgemeend en met grote helderheid van geest. Uit de grond van mijn hart zeg ik dat het goed gaat, dat ik zo blij ben hier bij haar te zijn.

Hoe het met haar is? Het blijft even stil.

Of ze bezig is met haar laatste eindjes? “Ja”, verzucht ze.

Hoe het is met loslaten van alles? Hier heeft ze geen eenduidig antwoord op, alleen een kleine schokschouder. Maar op de vraag of ze een beeld heeft van waar ze naar toe gaat, zegt ze: “Ja….het oneindige…”, haar armen maken een wijds gebaar, “het oneindige”.

Hoe het er zal zijn? “Wel goed”, verwacht ze, “ook al weet niemand het, maar er is nog nooit iemand teruggekomen”. We schieten allebei in de lach.

Bij het Ave Maria komen al haar bewegingen tot rust. Gekruiste handen op de buik, de blik naar binnen en naar het oneindige, tegelijkertijd. Indrukwekkend. Dan zoekt ze mijn ogen en zingen we samen het slot: “Ave Maria”.

Nog meer? Ja, maar welke dan? Het kan er maar één zijn. Bijna wekelijks heb ik dit lied voor haar gezongen.

Love me tender, love me sweet. Met een kleine aanpassing deze keer. Now I’ll let you go. Ja nu kan ik het, voel ik in mezelf. En zij ook. We zijn er klaar voor. ‘The point of no return’. En het is goed. Bij allebei.

Als m’n stem stokt, helpt haar dirigerende hand me verder. Zo sluiten we samen af. Maken het rond en heel.

You have make my life complete

and I love you so

”Zo passend!”, zegt ze.

Love me tender, love me true
All my dreams fulfilled
For my darlin’, I love you
And I always will

Ik wens haar een goede reis en een behouden thuiskomst. En als laatste: “Als je het niet meer weet, ga naar het licht!”.

We kijken elkaar nog één keer in de ogen, de balans opmakend van ons samenzijn en met innerlijk vrede om elkaar los te laten. Sjalom שָׁלוֹם.

’s nachts ben ik met haar. Heel gewoon, en heel groots. Geen droom of visioen. Het is anders, iets wat ik niet eerder heb meegemaakt, maar levensecht. Samen lopen we tot ‘the point of no return’. Dan wijzen onze wegen vanzelf. Ik kies het pad terug naar deze wereld, met haar in mijn hart. En zij vervolgt haar reis, met mij in haar hart. Naar het oneindige.

Waar het wel goed zal zijn.

Want ze is nog niet teruggekomen.

2 gedachten over “Sjalom שָׁלוֹם, lieve engel-vriendin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s