Eind zestig is ze. Maar ze oogt veel jonger. De omgeving neemt ze waar met half toegeknepen ogen, het voorhoofd licht gefronst. Haar blik is steeds meer naar binnen gekeerd. Soms zit ze met gesloten ogen in een stoel. Af en toe staat ze abrupt op. Dan veegt ze denkbeeldige kruimels van haar schoot. Of ze poetst een tafeltje schoon met haar hand, terwijl ze een licht geërgerd: ”Tsss” laat horen. Als onze blikken elkaar kruisen vonkt onmiddellijk de humor over en schieten we beiden in de lach. Zo maar, vanuit een gevoel van verbinding. En omdat een beetje viezigheid ook maar relatief is.

De eerste keer dat ze me hoorde zingen, biggelden de tranen over haar wangen. Daarna sliep ze twintig minuten. Onbestaanbaar voor iemand die om de haverklap opstond en rondliep. Sindsdien begroet ze me door naar me toe te lopen. Vlak voor me blijft ze staan. Onze ogen in elkaar. “Zo lief”, zegt ze dan. Soms krijg ik een aai over m’n wang, vlinderzacht.

Af en toe gaan we naar haar eigen ruimte toe. Van rommel houdt ze niet. O wee als de pianotas overhoop ligt. Of een krukje scheef geschoven. Meteen keert de geïrriteerde blik terug en wappert ze met haar hand als om de netheid weer terug te toveren. Voordat we in haar kamer arriveren, zorg ik dat alles keurig geïnstalleerd en opgeruimd is. Met argusogen check ik ieder detail, voordat ik haar ophaal.

Als de ruimte in mijn en vooral háár ogen in orde is, gaat ze rustig op bed zitten. Het liefst met een warme plaid om zich heen. Mevrouw houdt van veel warme laagjes. Ze geniet van de muziek. Eerder kon het country en western genre haar bekoren. Tegenwoordig houdt ze meer van rust en harmonie. Als ze een klakkend mondgeluid maakt, is dat het teken om het tempo wat op te schroeven. Dan brengen we er swing of een marstempo in. Totdat haar ogen weer naar de foto’s aan de muur getrokken worden. Of naar het schilderij met een bospad waar het licht subtiel door de bladeren speelt. Als vanzelf sluit de pianomelodie erop aan, verstillend en verhalend.

Zodra de muziek is afgelopen, staat ze gedecideerd op. Samen lopen we naar de deur. Met haar vinger veegt ze over de bovenkant van het lichtknopje. Een stofcheck. Ze bekijkt haar vinger. “Dat is nog een puntje”, constateert ze streng. We wisselen een blik van verstandhouding en schieten tegelijk in een schaterlach. Giechelend als twee pubervriendinnen wandelen we arm in arm terug naar de huiskamer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s