IJmuiden – Karin Blankert

Wat is het toch verraderlijk, die valkuilen. Om te denken dat wat altijd gewerkt heeft, iedere keer weer een wondermiddel is. Vandaag stapte ik er met koeienletters in. Ik ging ervan uit dat ik op dezelfde manier bij haar binnen zou komen als altijd.

Vol verwachting zong ik de eerste toverklanken van “O mio babbino caro”.

Tot nu toe kon ik haar daar altijd mee bereiken: alsof ze wakker werd uit een diepe slaap. Haar blik werd op slag helder en ze keek me aan, geraakt, met tranen in haar ogen. Volledig in contact, hier en nu. En dan bouwden we daarop voort, om de beurt zingend of in samenzang of improviserend op de piano.

Maar vandaag kreeg ik het deksel glashard op mijn neus. Na de openingsscéne viel meteen het doek: ”O nee, houd daar maar mee op alsjeblieft!!”, verzocht ze op vriendelijke maar zeer dringende toon.

Verbouwereerd klapte ik mijn kaken op elkaar. Oei, verkeerde frequentie.

Eerst maar eens afstemmen dan! Al m’n repertoire loslaten. Terug naar wat zich op dit moment aandient. Met één diepe zucht laat ik al mijn vooringenomenheid varen. Klaar voor een nieuwe start.

Samen staan we voor het raam. De balkondeur is dicht. We proberen een opening te vinden. Onze vingers raken elkaar, de hare behaaglijk warm, de mijne onbarmhartig koud. Onmiddellijk omvat ze met haar beide handen mijn ijsklompjes: “Och, jongetje toch!”, zegt ze vol mededogen. Haar hele wezen gaat naar me uit, in dat troostende gebaar. De tranen schieten in m’n ogen. Zo staan we minutenlang.

Dan buigt ze zich voorover met getuite mond. Ze geeft kleine zoentjes rechts op mijn gezicht. Ik sta doodstil. “O, verkeerde kant”, zegt ze dan en verplaatst haar vederlichte kusjes naar de andere kant van mijn neus. “Zo, jij gaat nu weer daarheen?”, brengt ze me weer tot de orde van de dag. Ik knik gedwee. Dan laat ze me gedecideerd los en vervolgt zelf met behoedzame stappen haar dolende tocht door de huiskamer.

Vandaag vond zíj de juiste frequentie. Ik hoefde alleen maar te worden wat ze nodig had, zodat zij kon geven en ik ten volle mocht ontvangen.

O mia carissima maestra”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s