Ze praat met haar wenkbrauwen. Hele verhalen zijn het. Je kunt aan haar gezicht precies aflezen in welke film ze zit. Films die wij niet zien, maar zij wel. Ze spelen zich af in haar hoofd. Haar mimiek is een live-reportage van het verhaal wat zij voor zich ziet.

Zo dirigeert ze me en maakt ze me duidelijk welk lied ik voor haar zal zingen. Hoe luid ik het zal zingen. Hoe langzaam. Hoe vaak.

Ze verliest haar taal, maar ze heeft ook geen woorden meer nodig. Mits er naar haar geluisterd wordt. Want anders laat ze van zich horen.

Zoals wanneer ze uitschiet na een mors-scène. Haar hand schudt wanneer ze het glas richting haar mond brengt. Een kwart van de vloeistof belandt in haar schoot. Ze probeert te redderen, maar geeft het al snel op. Ze voelt de natte plakkerigheid en hartgrondig verwenst ze: ”Gadverdamme!!”.

Of als de omgevingsgeluiden te hard worden. Dan vertrekt haar gezicht tot een grimas. Met duidelijke bewoordingen geeft ze haar ongenoegen aan. “Ja hé zeg. Dat van die….die…die…daar!” en haar uitgestoken vinger priemt naar een punt in de ruimte.

Ik zit naast haar en speel zacht een liefdeslied.

Ting, zegt de gitaarsnaar.

Ping, schiet de rechterwenkbrauw omhoog.

Ting, zegt de klankkast.

Ping, schiet de rechterwenkbrauw weer waarschuwend omhoog. En er ontstaan rimpels in haar voorhoofd. Code oranje. Opletten nu!

Dan vloeit de muziek weer als ervoor. Zachte, fluisterende klanken van stem en gitaar. En ze is weer terug in haar bioscoop. De film begint opnieuw te lopen.

And I love you so”.

Wenkbrauw binnenhoek omlaag, een trekking bij haar mondhoek en een kleine schokschouder. Alsof ze hardop zegt: ”O, echt?” en diep in haar hart zo’n ware liefdesbekentenis niet kan geloven.

For my darling, I love you”.

Wenkbrauw omhoog en een minuscule glimlach.

Mevrouw gaapt. Voorzichtig help ik haar in bed. Ik wurm me naast haar, op het randje. Het vraagt wat spierbehendigheid. Ik aai met cirkelbewegingen over haar rug en neurie een herhalende melodie. Een wiegenlied. Ze krult zich op en valt in slaap. Geen frons meer, maar een zachte uitdrukking op haar gezicht. De film is afgelopen.

Happy end.

2 gedachten over “In de bioscoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s