Het muziek-uur is begonnen. Haar puzzelboek ligt open. Het potlood in de hand. Wat onleesbare krabbels.

Ze ziet en hoort alles. En… ze zegt wat ze vindt. Neemt geen blad voor de mond. Ongezouten. Recht voor z’n raap.

Ze reageert op alles wat in haar ogen en oren buiten de lijntjes is. Een medegast die steeds in haar handen wrijft. Iemand die met de ogen dicht luistert. Een vrouwenlach die in de hoogte uitloopt.

En haar reacties zelf zijn ook buiten de lijntjes. Net iets te hard. Te vaak. Te lang.

Totdat ze verzacht. En ziet wat een ander nodig heeft. Dan komt haar warme, zorgzame hart tevoorschijn.

Ze schuift m’n glas water in beeld. Of zegt halverwege: “Drink eens wat!”.

Ze raakt. Zowel met haar scherpe pijlen. Als met haar zorgzame. Ze heeft er velen op haar boog.

En daarmee treft ze me recht in het hart. Als ik langsloop en afscheid neem.

Dank je wel voor de mooie muziek”. “Schat!”. En ze trekt me naar zich toe.

“Kus!”. Op m’n voorhoofd.

Raak! Een voltreffer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s