Net zoals geboortes voorafgegaan kunnen worden door oefenweeën, gebeurt bij sommige stervensprocessen iets vergelijkbaars.

Mevrouw de R.  zat graag in de serre, teruggetrokken. Als ik haar kwam halen voor muziek, keek ze me met één oog aan. Het duurde een paar seconden eer ze me herkende. En dan brak de zon door op haar gezicht: ”Jij!”, terwijl ze haar wijsvinger in mijn richting prikte. Speciaal Indonesische liedjes konden haar bekoren. Daar lag haar oorsprong, haar liefde én haar pijn. Dan zong ze mee, met of zonder stem, maar altijd intens betrokken.

Vorig jaar lag ze op sterven en bezocht ik haar. Mevrouw krioelde door haar bed. Haar gezicht was vertrokken van pijn. Haar woorden tuimelden naar buiten. Het leek Indonesisch. Zacht pakte ik haar hand en zong “Nina Bobo”. De eerste keer ging volledig langs haar heen. Maar bij de tweede keer verdween als bij toverslag alle onrust uit haar lijf. Ze keek me aan, één oog half dicht, de andere half open. Ze herkende me en zong zacht de woorden mee.

Na een paar weken zat ze weer in de huiskamer, in een rolstoel, samen met veel andere bewoners die van de muziek komen genieten. Ik zoemde in op mevrouw en begon langzaam het Indonesische wiegenlied te zingen. Mevrouw keek op en begon zonder geluid mee te zingen. Ons duet. Het was alsof de hele wereld even zijn adem inhield.

Het afgelopen jaar stond ze met één been in deze wereld, met de andere aan de overkant. Een schemergebied waar nog veel kan gebeuren aan verwerking en heling. In veel gevallen niet waarneembaar voor de mensen erom heen.

Het sterven zelf is een soort omgekeerd geboren worden. Een grootse gebeurtenis. Soms als een raket-lancering, soms stapje voor stapje. Altijd een indrukwekkende tijd. En wij mogen er voor iemand zijn, als vroedvrouwen en mannen in het omgekeerde geboorteproces. Ondersteunend, zorgzaam, liefdevol en vooral vertrouwend op iemands vermogen om het levenspad op zijn eigen wijze te voltooien.

Vanmiddag lag ze weer op sterven. Deze keer was er geen weg meer terug. Een dunne sluier scheidde haar nog van wat voor haar ligt. Sinds de avond ervoor sliep ze. Geen enkele medicatie, helemaal op eigen kracht. Ze was er klaar voor. Haar dochter ook. Net als een vertrouwde verzorgende aan haar voeteneind.

Voor het laatst kniel ik bij haar bed. Een heilig moment. Haar ademhaling is snel en oppervlakkig. Deze keer blijven haar ogen dicht. Maar er zijn lichte knipperingen als ik haar geliefde “Nina Bobo” neurie.

Opeens horen we een vreemd geluid. Dochter ziet er ongerust uit. Ik kijk goed naar mevrouws gezicht en dan zie ik het. Ze snurkt! Diep door de neus in en met een klein plofje door de lippen weer uit. De rust zelve.

Zo wiegt ze in totale ontspanning naar de overkant. Nog steeds op eigen kracht en helemaal (zich)zelf.

Een gedachte over “Sterven op eigen kracht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s