Op een afdeling voor jonge mensen met dementie en niet aangeboren hersenletsel.

“NEE”, weert hij af als Mieke en ik voor hem willen zingen.

Al jaren zit hij onveranderlijk in de huiskamer: jas aan, zijn hoofd op zijn armen voor zich op het tafelblad. De boodschap zonder woorden: ik zit hier wel, maar zodra ik de kans krijg, ben ik weg.

Vandaag is hij jarig.

“Mieke en ik willen graag iets voor je zingen”.

“O NEE”, en ten overvloede maakt zijn hand een afwerend gebaar.

“Het is voor je verjaardag”.

Ik zie een lichte aarzeling en glip door het kiertje naar binnen. Meteen sla ik het eerste akkoord aan op de gitaar.

“Lang zal die…leven.

Lang zal die… leven

Lang zal die…leven

In de…gloria”.

Mieke zingt de laatste woorden van elke zin. Uit volle borst. Solo. Het speeksel druipt uit haar mond. Haar ogen sprankelen.

En Bert…kijkt met verbazing toe. Het is dan ook een metamorfose. Gewoonlijk zit Mieke uur na uur, dag na dag, jaar na jaar stoïcijns in haar rolstoel, met een onaangedane blik in haar ogen die gemakkelijk overgaat in afkeuring wanneer haar iets wordt gevraagd of voorgesteld. Haar standaardreactie op alles is: NEE!

Dan breekt bij Bert een glimlach door die steeds breder wordt. Een weerspiegeling van het gezicht van Mieke. Een hernieuwde kennismaking.

Als de laatste klanken uitgestorven zijn, zeg ik zachtjes: “Hartelijk gefeliciteerd Bert”.

“Nou…dus uh….bedankt!”.

“Hoor je het Mieke?”.

“Ja”, knikt Mieke. Ze straalt.

Bij Bert staan de tranen in de ogen.

Twee lockdowns tijdelijk opgeheven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s