In de gang is wat consternatie. Er staan mensen op een kluitje bij elkaar en als ik dichterbij kom zie ik … een baby! Dat is een vrij ongebruikelijk gezicht in een verzorgingstehuis.

Als ik iets beter kijk, zie ik dat het geen echte baby is, maar een pop. Ze is alleen zo natuurgetrouw gemaakt dat ieder moederhart sneller gaat kloppen. Zo ook dat van Wil, een verfijnde, fragiele dame met een onzekere loop. Een verzorgende legt de pop in Wils gewillige armen. Nog een dekentje erover want het is in deze tijd van het jaar nogal fris. Wil is 87, maar ziet eruit als een jonge moeder met het kleintje in haar armen.

Tijdens het muziek-uur geniet Wil met volle teugen van de grote schat op haar schoot. Ze verlegt het dekentje zorgzaam om het babylijfje. De plooitjes worden recht gestreken en een terugwijkend flapje wordt met grote precisie om de voetjes gewikkeld.

Als eerste lied kies ik ‘Suja kindje’, een Russisch wiegeliedje, voor het kleine wezentje. En dan vindt er een omkering plaats. Zonder dat Wil het merkt, draait tijdens het zingen haar beleving van het poppenlijf om. Het hoofdje van haar kind ligt vergeten in haar linkerarm. Vol liefde glimlacht ze nu naar de ingepakte voetjes aan de rechterkant. Ieder lied wordt liefkozend naar de kleine onderdaantjes toegezongen. Haar pas ontwaakte moederliefde lijdt geenszins onder de ongemerkte omkering. De oxytocine is bijna tastbaar.

Dan, in een onbewaakt ogenblik, glijdt het poppenlijf tussen de dekentjes vandaan. Het belandt met een harde plof op de grond. Uit alle hoeken klinken “oh’s” en ‘ah’s” en schieten redderende moederhanden en één paar vaderarmen toe. Na een kleine inspectie ligt de pop even later weer op de vertrouwde veilige plek bij Wil op schoot.

Hoe bijzonder is het om het warm kloppende moederhart te voelen bij deze hartelijke vrouw, die in werkelijkheid altijd ongetrouwd en kinderloos is gebleven. Ze is haar leven lang in haar ouderlijk huis blijven wonen, samen met haar zus zorgdragend voor hun (stief)ouders.

Ooit vertrouwde ze me toe dat ze haar eigen moeder al jong verloren is. Steeds sterker wordt het gemis naarmate ze ouder wordt. “En nu wil ik naar huis”, verzucht ze regelmatig en loopt dan met onzekere tred een paar meter achter haar rollator, steevast op zoek naar veilige geborgenheid.

Vandaag is ze zelf moeder geworden. Ze vraagt gedecideerd een liedje aan: “Onder moeders paraplu”! Met een stralende glimlach voert ze de boventoon tijdens het gezamenlijk zingen. Ik kijk verrast naar een herboren vrouw. Een geboren moeder.

Twee dagen later keert ze huiswaarts, haar grote wens.

In memoriam, suja Wil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s