Zodra ze haar neus om de hoek van de tuinpoort steekt, breken er brede glimlachen door. Op gezichten van bewoners én van zorgmedewerkers: “Ik word er gewoon blij van, alleen al als ik haar zie!”. Eén bewoonster beent met grote passen naar de deur: “O, maar die ken ik!”. Er wordt gezwaaid en kushandjes vliegen in het rond.

Katharina komt bij een huiskamer waar twee vrouwen zitten. Beiden zijn in slaap gedommeld. Voor hen staat drinken, onaangeroerd. Katharina legt haar oor tegen de ruit. Ze kan de snurkgeluidjes bijna horen. Ze pakt een muziekdoosje uit haar koffer en zet het tegen het glas. Langzaam begint ze aan het hendeltje te draaien. De muziek golft naar twee kanten: de tuin in én de stille huiskamer binnen. Katharina kijkt vol aandacht naar de vrouwen. Geen merkbare verandering. Nog een keer draait ze aan het hendeltje. Soms laat ze even een stilte vallen. Dan draait ze weer verder. Katharina geniet van de klanken. Ze laat ze voorzichtig om de vrouwen heen vloeien.

De mevrouw die dichtst bij het raam zit, heeft het gehoord. Ze doet haar ogen open. Ze is blij Katharina te zien. Ze kijkt naar de plantjes op de vensterbank. Katharina kijkt ook. Wat staan ze er mooi bij! Samen bewonderen mevrouw en Katharina de fijne bloemetjes. Katharina pakt een dik potlood uit haar koffer en tekent een zon op het glas, precies boven de plantjes. Lange stralen krijgt de zon. Zó lang en zó hoog dat Katharina er een keukentrapje bij nodig heeft. Ze balanceert steeds hoger op de treden en laat de zonnekracht tot in alle uithoeken van de ruit komen. Mevrouw knikt blij na iedere uithaal van het potlood. Overal breekt het gouden licht door.

Nu nog een gezichtje in de zon. Katharina begint met twee ogen. Over de mondstand overlegt ze met mevrouw. Omlaag of omhoog gekrulde mondhoeken? Mevrouw gebaart mee met haar eigen lippen. Katharina tekent eerst omlaag. Nee, schudt mevrouw. De mondstand wordt veranderd naar omhoog. Nu knikt mevrouw tevreden. Katharina tekent een bloem tussen de prachtige plantjes in. Ook de bloem krijgt een gezichtje. Mevrouw geeft weer aan: mondhoeken omhoog. Steeds meer bloemen volgen. Iedere keer mag mevrouw kiezen wat de gezichtsuitdrukking wordt. Het wordt blij, blij, blij. Allemaal vrolijke bloemgezichtjes pronken op een rij.

Katharina loopt naar een ander tuingedeelte. Ze ziet een heleboel ramen. Als ze naar binnen kijkt, ziet ze een lange gang. Er zit een mevrouw in een luie stoel. Ze drinkt koffie. Voetje voor voetje komt Katharina dichterbij het raam totdat mevrouw opkijkt. Meteen is er een kleine glimlach van herkenning. Een opgestoken hand van allebei. Langzaam bewegen beiden hun vingers heen en weer, als extra begroeting. Een zwaai van allebei. En nog één. Dan is het genoeg. Mevrouw richt haar aandacht weer op de koffie en Katharina verdwijnt stilletjes om het hoekje.

De nieuwe bewoonster van vorige week zwaait zodra ze Katharina aan ziet komen lopen. Er staat een ronde tafel op het terras met lege, plastic bloempotjes erop. De grijze zijn wat groter dan de gele. Katharina schuift de tafel tegen de vensterbank aan en zet een grijs potje op z’n kop op het tafelblad. Hierop komt een grijze rechtop en daarop nog een grijze omgekeerd. Katharina stapelt maar door. Tussendoor kijkt ze naar mevrouw. O, o, zou het wel goed gaan? Nog één proberen? Vol spanning kijkt mevrouw toe. Jaa, gelukt! Als de grijze op zijn, begint Katharina aan de gele. De toren is al zo hoog. Ze klapt het keukentrapje uit, klimt er op en bouwt alsmaar door, hoger en hoger. O, o, mevrouw en Katharina kijken elkaar vragend aan. Nog één? Een meneer die zich wat afzijdig hield, kijkt inmiddels geïnteresseerd toe. Als er weer één lukt, juichen mevrouw en Katharina tegelijk. Ook meneer steekt een duim op. Nu de laatste…met ingehouden adem zet Katharina hem er bovenop. Hoeraaaa, weer gelukt!! Maar na twee seconden… o nee…. de wind… de toren… hij begint steeds harder te wiebelen en… BOINK…het hele bouwwerk valt om. Mevrouw en meneer leven mee en kijken Katharina meewarig aan. Jammer, vinden ze alle drie.

Maar … Katharina heeft alweer iets nieuws ontdekt. Een veer!! Die past uitstekend in een gaatje in de bodem van een geel potje dat op de grond is gevallen. Voorzichtig zet Katharina het potje op de tafel. De veer steekt fier omhoog. Wat kan er nog meer in de gaatjes? Katharina ziet madeliefjes. En ja…die passen er ook in. Ze schuimt de hele tuin af naar gekleurde bloemen en steekt er in elk gaatje één. Het nieuwe kunstwerk wordt uitgebreid bewonderd door mevrouw en meneer en krijgt een koninklijke plaats voor het raam.

Katharina zwaait ter afscheid. Mevrouw steekt haar arm omhoog en zwaait terug. Meneer wappert met zijn vingers vanonder zijn gekruiste armen. Katharina heeft het gezien en knikt hem nog eens extra toe. Van steeds grotere afstand blijft ze zwaaien. Meneer volgt haar met zijn ogen. Mevrouws opgestoken arm blijft nog lang zichtbaar. Ze kijken tot het laatst toe hoe Katharina honkebonkend met haar attributen over het tuinpad verdwijnt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s