Het is bijna 5 mei. Een dag om stil te staan bij bezettingen en bevrijdingen. In deze tijd van lockdowns een extra uitdaging.

Maar het besef wordt steeds duidelijker dat de echte lockdowns in onszelf zitten. Beperkende overtuigingen en denkbeelden, doldraaiende gedachten en patronen. Zorgvuldig afgesloten met deksels, prikkeldraad en oplettende wachters. Een hele kunst om daar bij te komen. Een kunst zoals muziek.

Muziek gaat om alle wachters heen en trekt zich van prikkeldraadversperring niets aan. Soms gaat het dak eraf en soms een deksel.

Vandaag allebei.

Roos laat het ons zien.

Zodra ze het woord “muziek” hoort, laat ze alles liggen. Met stramme benen loopt ze achter haar rollator naar de zithoek waar de piano klaar staat. “Leuk he, muziek”, zegt de verzorgende naast haar. “Niet leuk. Goed!”, zegt Roos verontwaardigd over zoveel onbegrip.

Ze wordt vaak onbedoeld en met alle goede bedoelingen overvleugeld door een medebewoonster. Wanneer die zich terugtrekt in haar kamer, krijgt Roos even rust en kan ze tot zichzelf komen.

Ook nu slaakt ze een diepe zucht als ze tegenover me in een fauteuil gaat zitten. Bij de eerste piano-aanslag doet ze haar ogen dicht. Haar armen rusten op de leuningen. In overgave aan wat gaat komen.

Haar gezichtsuitdrukking is meestal vlak. Ze laat zich niet snel in de kaart kijken. Aan het sluiten van haar ogen en het ontspannen van haar gezichtsspieren kan ik zien hoe ze geniet en tot zichzelf komt. Heel soms valt ze even in een diepe slaap.

Vandaag niet.

Met gesloten ogen luistert ze naar de muziek. Totdat Edith Piaf klinkt. “Non, je ne regrette rien”. Haar ogen flitsen open. Ze kijkt me strak aan. Haar buikspieren spannen zich. Haar handen klemmen zich om de stoelleuningen vast. Steeds vaster. De spanning stijgt. Ze zet zich schrap. Alle wachters slaan alarm en houden het deksel op zijn plek.

De verzorgende naast haar merkt het op en fluistert: ”Je mag het laten gaan hoor Roos”. En als bij toverslag schiet het deksel open. Onhoudbaar en onhoorbaar stromen de tranen in twee glimmende straaltjes over haar wangen. Geen snikken, geen wanhoop maar een diepe ontlading.

De muziek klinkt na.

Daarna de stilte.

Bij het volgende lied drogen langzaam de tranen. Al die tijd kijkt Roos me vol aan. Ik mag in haar diepte meekijken. Samen zijn we in haar tranendal.

De tranen klinken na.

Daarna de stilte.

Dan breekt heel langzaam de zon weer door. Ik zie rust en glinsterlichtjes in haar ogen komen. Tijd om het laatste nummer in te zetten: een Indonesische meezinger.

Geïntrigeerd kijk ik toe en zie hoe diep bevrijdende tranen doorwerken: Roos, de op het oog zo vlakke vrouw, pakt de handen van haar beide buurvrouwen vast, strekt de armen omhoog en begint voluit mee te deinen op het ritme van de muziek. Niet over de top, maar vrij. Op haar gezicht lees ik kracht, rust én plezier.

In een tijdsbestek van nog geen half uur zijn we samen door een emotionele rollercoaster geroetsjt. En nu zijn alle daken en deksels er even af. Geen prikkeldraad en wachters meer. Er stroomt levenslust door de huiskamer.

Wat een bevrijdingsdag!

2 gedachten over “Deksels en daken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s